Tijdens bijna elke opleiding komt het wel voorbij: je kwaliteiten en je valkuilen.
Zo ook bij de VA-school. En eerlijk? Ik ben ze goed tegengekomen.
Mijn grootste valkuilen?
Perfectionisme en onzekerheid.

Ik wil het zó graag goed doen. Tot in de puntjes. Ik kan een tekst honderd keer aanpassen — en dan nog denken: “Hmm… ik ben nog niet tevreden.”
Of ik verdwaal in alle sjablonen van Canva.
Welke zal ik kiezen? Deze is leuk… maar die eigenlijk ook… en oh, deze past óók goed bij Liesss!
En dan nog een kleurenpalet maken dat helemaal klopt met mijn bedrijf.
Serieus, ik heb er uren over gedaan. En is het perfect? Wie zal het zeggen. Voor mij voelt het goed — en dat is tegenwoordig genoeg. Want ik weet: als het over een tijdje anders mag, dan pas ik het gewoon aan.
Die gedachte alleen al voelt als groei.
Ik zie mijn valkuilen inmiddels liever als leerkuilen.
Misschien zegt dat je niets, maar het idee komt van de Britse onderwijsexpert James Nottingham. Hij leerde dat het normaal is om het moeilijk te hebben tijdens het leren — en dat juist dát het moment is waarop groei ontstaat.
Dat inzicht gebruik ik nu ook zelf. Mijn perfectionisme en onzekerheid brengen me regelmatig in die leerkuil. Een fase die soms ongemakkelijk voelt, maar waarin ik leer, groei en nieuwe inzichten krijg.
Door mijn eigen leerkuilen te omarmen, leer ik loslaten. Ik durf nieuwe stappen te zetten. En ik ontdek dat goed genoeg vaak precies goed is.
Elke keer dat ik mezelf weer uit zo’n leerkuil omhoog trek, kom ik er sterker uit.
Met meer vertrouwen. Meer rust. En meer geloof in mezelf — én in Liesss – Support & Structuur.
Want leren stopt niet als je begint met ondernemen.
Het begint er juist opnieuw.


